واجب است برايشان كه سه ماه عدّه دارند ، و بعضى از مجتهدين گفته‌اند كه ايشان عدّه ندارند . [ 1 ] سوم : زنانى كه از حيض ديدن مأيوس شده باشند و اوانِ يأس گاهى كه از طايفهء قريشى يا نبطى [ 2 ] نباشند در پنجاه سالگى بهم مىرسد و اگر از طايفهء قريشى يا نبطى باشند در شصت سالگى ، چه عدّهء ايشان بعد از طلاق برقول بعضى از مجتهدين سه ماه است ، و بعضى برآنند كه ايشان عدّه ندارد . [ 3 ] چهارم : زنان حامله كه حمل ايشان از غير شوهرى باشد كه ايشان را طلاق گفته ، چه عدّه ايشان سه ماه است . [ 4 ] قسم سوم : جماعتى از زنان كه عدّهء ايشان دو مرتبه از حيض پاك شدن است و ايشان دو قومند : اوّل : كنيزانى كه ايشان را عادتى مقرّر باشد و به عقد با ايشان دخول كرده باشند ، چه عدّهء ايشان بعد از طلاق دادن دو مرتبه از حيض پاك شدن است اگرچه شوهر ايشان آزاد شده باشد . و كمتر زمانى كه كنيزان از عدّه بيرون آيند سيزده روز و دو لحظه است . دوم : زنانى كه به عقد متعه با ايشان دخول كرده باشند ، چه عدّهء ايشان دو مرتبه از حيض [ 5 ] پاك شدن است هر گاه ايشان را عادت مستقيم باشد .

--> [ 1 ] و صحيح اين قول است . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 2 ] در نبطى اشكال است . ( صدر ) [ 3 ] و اين قول اصحّ است ، بلى هرگاه بعد از يك حيض ديدن يائسه شوند بايد دو ماه ديگر عدّه بدارند . ( يزدى ) [ 4 ] اگر ذات الشهور باشد و اگر ذات الأقراء باشد معلوم نيست كه عدّه سه ماه باشد ، بلكه تصريح كرده‌اند كه سه طهر است بنابراين قسم على حدّه نخواهد بود . ( تويسركانى ، صدر ) * پس اگر حمل از زنا باشد كفايت مىكند سه ماه عدّه بدارند هر چند بعض يا تمام آن در حال حمل باشد ، و اگر از شبهه باشد بايد از وضع حمل سه ماه عدّه بدارد ، و در هر دو صورت اگر حيض ببيند بايد عدّهء او سه طهر باشد . ( نخجوانى ، يزدى ) [ 5 ] بلكه دو حيض است . ( نخجوانى ، يزدى )